Γιορτές

Χάλουγουιν: Η πιο αγαπημένη παράξενη γιορτή

Λατρεύω το φθινόπωρο. Το δροσερό αεράκι της εποχής, τα πορτοκαλοκίτρινα φύλλα στα δέντρα και τις βροχερές μέρες που είναι ιδανικές για ένα ζεστό ρόφημα και ένα καλό βιβλίο. Μα πιο πολύ με συναρπάζει η αγαπημένη γιορτή του Χάλουγουιν (Halloween). Για την ακρίβεια είναι το βράδυ της 31ης Οκτωβρίου και φέτος για πρώτη φορά αποφάσισα να στολίσω το σπίτι “χαλουγουινιάτικα”. Κολοκύθες που φωτίζουν, νυχτερίδες, μάγισσες, φαντάσματα, αράχνες, ζαχαρωτά, τρομακτικοί ήχοι και φάρσα ή κέρασμα. Μα το καλύτερο, είναι να βλέπω για εκατοστή φορά το διαχρονικό και λατρεμένο “Hocus Pocus” με τις υπέροχες Σάρα Τζέσικα Πάρκερ, Μπέτι Μίντλερ και Κάθι Νατζίμι.

Όμως, για μισό λεπτό. Τί λέω; Στην Ελλάδα ή στην Αθήνα τουλάχιστον, τα φύλλα των δέντρων δεν κιτρινίζουν το φθινόπωρο. Θαρρείς, πως είναι μονίμως πράσινα, ακόμα και το χειμώνα. Επιπλέον, το Χάλουγουιν  γιορτάζεται κυρίως στις ΗΠΑ και στον Καναδά, ενώ τα παιδιά εδώ δεν βγαίνουν μεταμφιεσμένα τη νύχτα για “φάρσα ή κέρασμα”. Πραγματικά όμως, έχει σημασία; Την αγαπώ αυτή τη γιορτή και είχα την τύχη να βιώσω από κοντά την αυθεντική εκδοχή της, πριν από είκοσι δύο ολόκληρα χρόνια. Πίσω στο 2000. Τότε που ζούσα στο Τορόντο με τη μητέρα μου.

Την πρώτη φορά είχα μεταμφιεστεί σε Χάρο. Μακάβριο το ξέρω. Αλλά ως έφηβη τότε ήθελα να ξεχωρίσω, καταλαβαίνετε. Είχα φορέσει μια μαύρη, μακριά καπαρντίνα με κουκούλα, ενώ στο πρόσωπό μου είχα δέσει ένα μαύρο μαντήλι για να φαίνονται μόνο τα μάτια μου. Μια γειτόνισσα και φίλη μας, μου είχε ζητήσει να συνοδεύσω τα τότε μικρά παιδιά της για “φάρσα ή κέρασμα” στη γειτονιά. Πραγματικά, ήταν μια μοναδική και ανεπανάληπτη εμπειρία. Από εκείνη τη μέρα, το Χάλουγουιν έγινε η δεύτερη αγαπημένη μου γιορτή. Φυσικά, η πρώτη είναι τα Χριστούγεννα.

Θυμάμαι όλα εκείνα τα σπίτια που ήταν υπερβολικά μα συνάμα πανέμορφα στολισμένα. Οι κάτοικοι εκεί ζουν το Χάλουγουιν στο έπακρο, μέχρι και την τελευταία πινελιά. Κάθε χρόνο, με ενθουσιασμό και αγάπη στην παράδοση δίνουν έμφαση σε κάθε λεπτομέρεια, δημιουργώντας φαντασμαγορικά αποτελέσματα. Τα σπίτια στην περιοχή που μέναμε ήταν κυρίως διώροφες μονοκατοικίες με μπεζ ή ροζ τούβλα. Είχαν αιχμηρή στέγη και λευκά, ορθογώνια παράθυρα. Σαν να ήταν βγαλμένα από κάποιο παραμύθι. Στο μπροστινό τους μέρος υπήρχε φρεσκοκουρεμένο γρασίδι με πλακόστρωτο πέρασμα ενδιάμεσα.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα συγκεκριμένο σπίτι εκείνη τη μέρα. Είχε τον πιο τέλειο στολισμό. Καθώς προχωρούσες προς την είσοδο του σπιτιού, δεξιά και αριστερά υπήρχαν τοποθετημένες σκαλιστές κολοκύθες που φώτιζαν. Σε όλο το γρασίδι απλώνονταν αναμμένα, πορτοκαλί και μαύρα φαναράκια. Μια μεγάλη μάγισσα πάνω σε μια σκούπα ήταν κρεμασμένη σε μια κολώνα που ενώνονταν με το τελευταίο σκαλί της εισόδου. Όταν περνούσες από δίπλα της τα μάτια της άναβαν κόκκινα και έβγαζε ένα ανατριχιαστικό γέλιο. Από το ταβάνι κρεμόντουσαν αμέτρητες νυχτερίδες και αράχνες που ανεβοκατέβαιναν, γεμάτες με λευκούς ιστούς. Επιπλέον, υπήρχε και εφέ ομίχλης. Σίγουρα, υπήρχαν και άλλες λεπτομέρειες που έχω ξεχάσει.

Όταν χτυπήσαμε το κουδούνι, η πόρτα άνοιξε αργά και ακούστηκε μια κραυγή και ένα τρίξιμο πόρτας. Πριν όμως προλάβουμε να πούμε “φάρσα ή κέρασμα”, ένα χέρι σκελετού με καλάθι γεμάτο από κάθε λογής καραμέλες και γλυκίσματα, ξεπρόβαλε μπροστά μας. Γεμίσαμε τις σακούλες μας, αποχαιρετήσαμε και φύγαμε.

Δεν θα έλεγα πως ήταν τρομακτικό. Αντιθέτως, θα το χαρακτήριζα μαγικό και διασκεδαστικό. Περπατήσαμε περίπου δύο ώρες. Επισκεφθήκαμε τα περισσότερα σπίτια, τα οποία ήταν βυθισμένα στο πνεύμα του Χάλουγουιν και μαζέψαμε τις πιο απίστευτες λιχουδιές που μπορείς να φανταστείς. Τη δεύτερη χρονιά, είχα ντυθεί “μάγισσα” και είχα για παρέα  μια φίλη και συμμαθήτριά μου, την Ιρίνα, η οποία είχε ντυθεί “διαβολάκι”. Είχαμε περάσει εξίσου όμορφα. Ο τρόμος και η μυστικιστική χροιά που εκπέμπει αυτή η γιορτή, σε συνδυασμό με τη ζεστή ατμόσφαιρα που δημιουργούν οι άνθρωποι μέσα από τους φανταστικούς στολισμούς των σπιτιών τους, εξωτερικά και εσωτερικά, είναι ακριβώς εκείνα τα στοιχεία που προσελκύουν το ενδιαφέρον και την αγάπη του κόσμου για το Χάλουγουιν.

Ωστόσο, το Χάλουγουιν είναι πολλά περισσότερα από ένα “φάρσα ή κέρασμα”. Γιατί γιορτάζεται και τί ακριβώς συμβολίζει; Γιατί τέλος πάντων υπάρχει αυτή η εμβληματική, σκαλιστή κολοκύθα παντού;

Η λέξη Halloween πηγάζει από το All Hallow Even και συμβολίζει την παραμονή της γιορτής των Αγίων Πάντων (All Hallows Day), η οποία γιορτάζεται την 1η Νοεμβρίου. Το Halloween καθαυτού, έχει τις ρίζες του στην αρχαία Κελτική γιορτή Samhaim. Οι Κέλτες, έζησαν πριν από 2,000 χρόνια, κυρίως στην περιοχή της σημερινής Ιρλανδίας, της Αγγλίας και της Βόρειας Γαλλίας. Για τους Κέλτες, που σημαίνει “οι κρυμμένοι”, η μέρα αυτή συμβόλιζε το τέλος της συλλογής ώριμης καλλιέργειας και την αρχή του χειμώνα. Η αλλαγή της εποχής λοιπόν, σύμφωνα με διάφορες παραδόσεις, αποτελεί τη γέφυρα ανάμεσα στον πάνω και στον κάτω κόσμο. Ουσιαστικά, οι πύλες του κάτω κόσμου ανοίγουν διάπλατα και μπορεί να επιτευχθεί επαφή με τον κόσμο των πνευμάτων. Παράλληλα, η υπερφυσική δραστηριότητα είναι πολύ έντονη.

Επίσης, λένε, πως οι ψυχές των ανθρώπων που απεβίωσαν κατά τη διάρκεια της χρονιάς αναζητούν να μπουν σε ένα σώμα για να γίνουν αθάνατες. Έτσι, οι ζωντανοί με τη σειρά τους μεταμφιέζονται και κάνουν φασαρία για να φοβίσουν και να διώξουν τα πνεύματα. Σήμερα, το Χάλουγουιν δεν αποτελεί πλέον σκοτεινή τελετή και δεν ασχολείται με νεκρούς και φαντάσματα. Αντιθέτως, έχει υιοθετήσει έναν πιο γιορταστικό και διασκεδαστικό χαρακτήρα. Είναι μια νύχτα κεφιού, πειραγμάτων και μασκαρέματος.

Τα χαρακτηριστικά χρώματα της γιορτής είναι το μαύρο και το πορτοκαλί, όπου το μαύρο συμβολίζει τον “άλλο κόσμο”, ενώ το πορτοκαλί τη φθινοπωρινή σοδειά.

Τέλος, το έθιμο της κολοκύθας προέρχεται από έναν παλιό Ιρλανδικό μύθο του τσιγκούνη Τζακ, ο οποίος είχε ξεγελάσει τον διάβολο με πονηριά. Όταν πέθανε, ούτε ο Θεός τον δέχτηκε στον παράδεισο, ούτε ο διάβολος στην κόλαση, λόγω του μίζερου και κακού χαρακτήρα που είχε. Όταν ο Τζακ ρώτησε τον διάβολο πως θα βρει το δρόμο για να βγει μέσα από το σκοτάδι του κάτω κόσμου, ο διάβολος του πέταξε ένα αναμμένο κάρβουνο. Ο Τζακ χάραξε ένα ραπάνι που είχε μαζί του και έβαλε μέσα το κάρβουνο. Από τότε, περιπλανιέται σε όλο τον κόσμο και δεν μπορεί να βρει ένα μέρος για να αναπαύσει την ψυχή του. Έτσι, κάθε Χάλουγουιν, οι Ιρλανδοί σκαλίζουν ραπάνια και κολοκύθες και τοποθετούν μέσα ένα κερί. Έπειτα, τα βάζουν δίπλα σε παράθυρα για να κρατάνε μακριά τα κακά πνεύματα, αλλά και το πνεύμα του τεμπέλη και κατεργάρη Τζακ.

Εσείς, θα στολίσετε για το Χάλουγουιν;

 

 

 

 

You may also like...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *